با اضافهء لفظ منكم در تفسير آن فرمودند كه بدرستى كه كسى كه اعتقاد به حق كند و ائمهء هدى را خليفه و امام شناسد پس مرتكب گناهى گردد و توبه نكند در دنيا عذاب كرده مىشود برو در قبر و از آن گناه خلاص مىشود و بيرون ميآيد در روز قيامت حالكونى كه او را گناهى نباشد كه تا ازين جهت از او سؤال كنند پس معلوم شد كه ازو سؤال از گناهى نميكنند اما سؤال از ولايت ائمه عليهم السلام ميكنند چنانچه حق تعالى فرموده « فَوَ رَبِّكَ لَنَسْئَلَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ » ظاهر اينحديث دلالت دارد بر اينكه لفظ منكم كه ضمير خطاب راجع بمعتقدين حقست درين آيه مأخوذ است و صريح حديث ميسره دال بر اينست چنانچه شيخ صدوق رضى اللَّه عنه در كتاب فضائل الشيعه ازو روايت كرده كه از حضرت امام رضا عليه التحية و الثناء شنيدم كه فرمود « و لا يرى منكم فى النار اثنان لا و اللَّه و لا واحد » يعنى ديده نميشود از شما در آتش دوزخ دو كس نه به خدا قسم و نه يك كس . ميسره گفت بعد ازين از آن حضرت سؤال كردم كه اين مضمون در كتاب الهى يافت نميشود در آن وقت حضرت در جواب من هيچ نفرمودند تا آنكه در طواف روزى با حضرت بودم فرمود الحال مأذونم كه سؤال تو را جواب گويم مضمون آنچه گفتم در قرآن در سورهء الرحمن موجودست در آنجا كه فرموده « فيومئذ لا يسأل عن ذنبه منكم إِنْسٌ وَ لا جَانٌّ » و بعد ازين گفت كه « هكذا نزلت و غيرها ابن اروى » يعنى اين آيت با لفظ منكم نازل شده و عثمان آن را تغيير داده و لفظ منكم را از نظم قرآن انداخته وا روى ؟ نام مادر عثمانست . پوشيده نماند كه ميان اين روايت و روايت صاحب مجمع البيان در تقديم لفظ منكم بر عن ذنبه و تأخير آن تفاوت ظاهرست فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ شناخته شوند گناهكاران و كافران بعلامتى كه در ايشان مخلوق شده مثل سياهى رو و كبودى چشم و امارات حزن و خوارى فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصِي وَ الْأَقْدامِ پس اخذ كرده ميشوند به پيشانيها و بقدمها يعنى زبانيهء جهنم منضم ميسازند باغلال و سلاسل پيشانيهاى ايشان را بقدمهاى